De boosdoener in het verhaal is een veertje dat ernstig in veerkracht inboet bij lage temperaturen waardoor de deur slechts heel langzaam in het slot valt.
Blijven aandrukken van de deur werkt vaak redelijk goed, je geeft het slot de tijd om te sluiten zonder dat de stugger geworden deurrubbers teveel weerstand gaan bieden.
De standkachel een tijdje laten blazen met de deur op een kiertje ook, de langsstromende warme lucht blijkt na een kwartiertje een redelijk effect te hebben.

Maar ja, onnozel staan wachten tot de deuren sluiten past niet lekker in onze opvatting van een goede start van de dag… Aan de slag dus!

Helaas kwamen we er tijdens het monteren achter dat de voordeuren veel minder ruimte rond het slot hebben dan de achterdeuren waarvan wij het eerste slot gedemonteerd hadden. Bij de voordeuren is de verwarmingsfolie direct op het slot aangebracht met een isolatielaag van neopreen er overheen geplakt. Werkt ook afdoende, maar als de voordeuren er voor groot onderhoud uit gaan zal de slotverwarming ook herzien worden.

Na twee winterreizen waarvan eentje met temperaturen tot -37 C kunnen we wel stellen dat de slotverwarming een succes is. Door het geringe stroomverbruik konden we de slotverwarmingen de gehele nacht aan laten staan waardoor de deuren ‘s ochtends fatsoenlijk sloten.

Alle tracks zijn gemaakt met behulp van de Qstarz BT-Q1000X GPS-ontvanger. Hoewel dit apparaat tevens een prima travel recorder is, gebruiken wij liever de tracklog functie in ons navigatie systeem Touratech QV-4. De drijfveer is dat de Touratech tracklogs direct al op de computer staan. De Qstarz zou dagelijks aan het einde van een reisdag uitgelezen moeten worden wat er soms nu eenmaal niet van komt.

Het downloaden van de ongecomprimeerde GPS data kan via deze link.
Met het rode vergrootglas links midden in onderstaande kaart kan de kaart full-screen in de browser bekeken worden.

Wij wijzen er nogmaals op dat de KML files en tracklogs ons persoonlijk eigendom zijn en wij onder geen beding toestaan dat deze voor commerciële doeleinden gebruikt worden.

Een goede voorbereiding is echter essentieel als men de cognac streek aan doet, dus zijn we in het dorpje Dompierre Sur-Charente (jaha, wat klinkt dat al lekker hè) bij een piepkleine boulangerie compleet met schattig oud vrouwtje even koffie met verse broodjes gaan kopen. Blijkbaar vond ze dat we een betere voorbereiding nodig hadden, want er werd ons bij vertrek nog een geheimzinnig bruin papieren zakje toegestopt waarin overheerlijke volkoren mini-baguettes bleken te zitten. Aan de rand van de dorpscamping die zo goed als volledig was ondergelopen hebben we deze maar direct verorberd, op dit soort momenten kunnen wij Frankrijk enorm waarderen.
Niet ver van Dompierre Sur-Charente (ik vind het zo mooi klinken, het moet gewoon nog een keer langs komen) lag de wijngaard van de familie Desrentes, in Louzac Saint-André. Helaas was er op dat moment niemand aanwezig, dus besloten we eerst door te rijden naar Cognac om daar even rond te kijken en onze eigen hofleverancier op te zoeken. Dat zou niet moeilijk moeten zijn aangezien zij, Maison Roullet-Fransac, direct naast de firma Hennessy gehuisvest zijn. Nou zit Hennessy in het hart van de stad Cognac en is niet te missen, enorm is het. Parkeerruimte was er ook ruimschoots bij ze dus hebben we er maar dankbaar gebruik van gemaakt en meteen even het bezoekerscentrum in gelopen. Dat was van korte duur, blijkbaar tracht Hennessy een andere doelgroep te bereiken want wij voelden ons er niet door aangesproken. Een beetje te posh zeg maar.
Vervolgens bij de buren naar binnen, bij Maison Roullet-Fransac. Een wereld van verschil, het was alsof we bij oma thuis binnen liepen toen opa nog dronk. Een huiskamer gevoel met kleedjes op de grond, diverse sofa’s en armstoelen en her en der stemmige tafeltjes met diverse soorten cognac. Philippe heette ons hartelijk welkom en knoopte een praatje aan. Leuk om te horen dat wij erg graag snoepen van de Fransac XO, maar hij wilde ons dan toch ook wel even kennis laten maken met de oudere broers. Die Philippe hè, daar trappen wij dus niet in… en zijn slechts met een fles van ieder de deur uit gegaan. Jazeker, ook de 70 jaar oude.
De kostelijkheden werden zorgvuldig in de auto opgeborgen zodat we nog even te voet de stad in konden wat op zich een opmerkelijke ervaring was. Cognac is namelijk in hoofdzaak een stad waar men hard werkt, veel bedrijvigheid en industrie is terwijl de stad wel de uitstraling heeft van een middeleeuws bolwerk. Na een uitgebreide lunch, ook al zo’n fijne Franse gewoonte, zijn we weer teruggereden naar de familie Desrentes, in Louzac Saint-André, vlak bij Dompierre Sur-Charente zoals je wellicht nog weet. Daar werden we hartelijk onthaald door Earl Desrentes zelf die ons vol trots mee nam de destilleerderij in waar hij bezig was met een batch van zo’n 1000 liter eerste destillaat maken. Leerzaam, leuk en aangenaam om iemand met zoveel passie met zijn vak bezig te zien.
Na het inladen van de dozen namen we afscheid en keken met het wegrijden eens achter ons… Slapen in de auto zou er sowieso niet meer in zitten, greenlanen al helemaal niet en aangezien mijn lijf op instorten staat werd het de hoogste tijd om het brede asfalt op te zoeken en de cruise control aan het werk te zetten. En zo kwamen we dus aan het einde van deze dag terecht in een heerlijk authentiek hotel in Beaugency, hotel L’ecu de Bretagne. Een mooi einde van de dag, en hoewel we morgen nog een goede 600 km te rijden hebben kunnen we al wel stellen dat dit een mooie afsluiting van een erg fraaie reis was.

Zoals je wellicht al gezien hebt zijn we inmiddels begonnen met het plaatsen van foto’s bij de voorgaande berichten, we gaan ons best doen om binnenkort bij iedere dag een selectie te hebben staan. Verder volgt nog een nabeschouwing van de reis en verdere reisinformatie, gps tracks etcetera. Maar goed dat we de rest van de week nog vrij hebben!

Hoewel Spanje slechts een steenworp afstand was van de camping waar wij verbleven, was de ochtend toch al een eind op streek voor we weer goed en wel op pad waren. En juist op zo’n moment krijg je trek en zie je een alleraardigst Frans restaurantje waar we best even een kopje koffie kunnen drinken. En tja, als ze dan net prachtige goudbruine kippen uit de grill halen en de mademoiselle vraagt of we wellicht trek hebben, komt er bij mij alleen nog maar “Mais, bien sûr!” uit. Afijn, weer een uur later, het is ook maar goed dat we vakantie hebben.
Toen we vanochtend op stonden regende het een beetje, net genoeg om vervelend te zijn. Nu we uit het restaurant stapten kwam de hagel met bakken uit de hemel, het leek wel winter. Nu we noordelijker trekken en voorbij de Pyreneeen gekomen zijn, zijn we in het weer terecht gekomen waar de rest van Europa de laatste weken mee te kampen heeft gehad. Jammer, want wij konden het prima zonder regen enzo stellen.

Na een bezoek aan de fameuze kustplaats Biarritz dat vanwege de zeer onstuimige zee best spectaculair was, zijn we verder noord gereden langs Soustons, Saint Julien en Born tot aan Bordeaux. Onderweg zijn we door onwerkelijk mooie bossen gereden, met dien verstande dat we alleen op de doorgaande wegen mochten rijden. Werkelijk alle bospaden en zijwegen waren afgesloten wat echt doodzonde is. Hoe wij dat zo stellig kunnen zeggen? Wel, om te kunnen weten wat je mist moet je er toch eentje uitgeprobeerd hebben nietwaar? Ronduit geweldig. Mochten we nogmaals in deze regio vertoeven zullen we zeker ons licht eerst eens op gaan steken of het mogelijk is toestemming te verkrijgen in deze bossen te rijden. De lokale jagers hebben we er ook zien rijden, het kan dus wel. Desnoods leggen we wel een plastic geweertje in de auto, iedereen heeft wel eens een dag zonder wat te vangen toch?
Bordeaux dus, of beter een voorstad van Bordeaux; Bruges is waar wij momenteel verblijven. Het is zo ongeveer het startpunt van een route die we morgen vanaf een roadbook gaan rijden. Hopelijk zijn de greenlanes die in dit roadbook zitten wel te rijden, maar als dat niet zo mocht zijn is er nog geen man over boord, want de route zit ook redelijk vol met chateaus, kastelen en burchten. We zullen ons dus toch wel prima vermaken, zoals gewoonlijk!

Direct vanaf de camping zijn we naar het noordelijke deel van de Bardenas Reales gereden. Ik bespeurde bij ons beiden een wat voorzichtige afwachtende houding, gisteren waren de verwachtingen hoger gespannen dan de omgeving waar kon maken. Nou, dat is vandaag meer dan goed gekomen want binnen de kortste keren hadden we de aaahhh en ooohhh momenten al te pakken en dat is zo gebleven tot we het natuurpark verlieten. Wat het grote verschil was tussen gisteren en vandaag? Gisteren reden we op een enorm rotsplateau. Het was werkelijk reusachtig, waardoor het mede door de rijkelijk vertegenwoordigde akkerbouw aldaar toch wel heel sterk aan het polderlandschap in NL deed denken. Dat is mooi, maar niet als je rotswanden verwacht. Vandaag reden we tussen de kleinere rotsen door, wat veel spectaculairder is, alleen al vanwege het feit dat je dan ook daadwerkelijk wat ziet!

Het rijden op de gravelwegen door het natuurpark was dermate leuk dat de tijd om vloog. Even na de lunch besloten we dan ook het park te verlaten en vandaag wat vroeger naar onderdak te gaan zoeken, het was tenslotte oudejaarsdag. Om wat meer trefkans te hebben zijn we naar de dichtstbijzijndste stad gereden en meteen het kruispunt van deze reis; Pamplona. Vorige keer waren we hier op een camping, voor de gelegenheid sliepen we vannacht in een fraai hotel nabij de oude binnenstad.

En daar vieren wij vanavond onze jaarwisseling, wij wensen alle lezers en bezoekers van ons reisblog alvast een heel erg goed 2012!

Het natuurpark “Bardenas Reales”, de uiterst imposante omgeving die als decor heeft gediend voor sommige van de spaghetti westerns zou het hoogte punt van de dag gaan vormen. Je kent ze wel, de enorm grote rotsplateaus die uit de woestijnvlakte verrijzen. Al snel hadden we de eerste en grootste bereikt van het zuidelijke deel, compleet met weg naar boven en een instructie voor toeristen vooral niet buiten de aangegeven paden te komen, de natuur te respecteren en geen mineralen etc mee te nemen. Dat beloofde wat! Een tweebaans grindweg voerde ons naar boven, langs het voormalige klooster dat helaas tegenwoordig dienst doet als steunzender station voor mobiele telefonie etcetera. Je hebt er wel erg goede ontvangst, dat wel.
Boven op het rotsplateau aangekomen wachtte ons een verrassing. De lokale boeren hadden ontdekt dat de mineraalrijke bodem erg vruchtbaar was, het gehele rotsplateau was dus eigenlijk een grote akker geworden. De rand van het plateau waarlangs het weggetje ons voerde was dermate voorzien van begroeiing dat er van adembenemende uitzichten eigenlijk nauwelijks sprake was. Jammer, want we zaten toch 270 meter hoger dan de vlakte onder ons. Nou ja, we hebben wel lekker gereden, al misten we het ooooohhhh gevoel.
Tijdens de afdaling hebben we wel degelijk wat van het hoogst opmerkelijke terrein mee gekregen, diepe droogte-scheuren in de aarde sierden het landschap om ons heen en soms ook het wegdek. Het is heel vreemd om te zien hoe de invloed van water en zon dit landschap op brute wijze vormt. Eenmaal beneden zouden we in een semi-woestijnvlakte moeten zijn volgens de boeken, ware het niet dat de agrariërs daar een stokje voor hebben gestoken. Enorme rijdende sproei installaties hebben van de dorre vlakte een groene zee gemaakt, met op de achtergrond vreemd ogende rotsformaties die zeker niet don denken aan de films uit mijn jeugd.

Morgen geven we het een tweede kans en rijden we het noordelijke gebied van de Bardenas in, eens zien of daar meer te beleven is.
Rare dag met een heel ander verloop dan we dachten, maar toch met een vol gevoel besluiten we deze dag op de volledig verlaten camping Bardenas te Villefranca.

Na vertrek van de camping hebben we het eerste stuk op doorgaande wegen doorgebracht tot we iets onder Garaballa een paar uiterst veelbelovende paadjes zagen die we echt niet voorbij konden rijden. Het eerste paadje stopte aan de rand van een brede kloof, hoewel het op de kaart wel door liep. Wij waren unaniem in het besluit en vertrouwden onze terreinwaarneming; het pad was er niet dus we gingen terug. Een stukje verder liep een pad dat er iets gebruikter uit zag, echter ook dit pad stopte prompt aan de rand van de kloof.
De derde poging leek goed te gaan, een prachtig paadje leidde ons tot onderin de kloof waar we slechts een beek over moesten steken om op het pad aan de andere zijde van de kloof te komen. Waar de kaart een doorsteek aan gaf heb ik eens op karakteristieke wijze met m’n handen in mijn zakken staan kijken. Breed was de beek niet en hoewel hij erg zijn best deed om er imposant uit te zien met stroomversnellinkjes en al, baarde dat me de minste zorgen. Het was meer het feit dat de beek anderhalve meter lager lag dan de steile rotsige oevers dat me heeft doen besluiten na nog 100 meter stroom op- en afwaarts te lopen om ook hier de auto maar te keren en terug te rijden. Nog steeds met een lach op onze gezichten want wat is de omgeving hier fantastisch mooi zeg…

Net boven Garaballa vonden we een ander pad dat werkelijk prachtig was, een pracht-greenlane. Voor ons wil dat zeggen dat een pad soms moeilijk te vinden is, dus niet veel bereden en waarbij de nauwkeurigheid van onze navigatie apparatuur werkelijk tot zijn recht komt. Na een kilometer of twee manoeuvreren door het gemengde terrein (rots en bos) bleek het pad toen we het eindelijk weer gevonden hadden dermate smal te worden dat de Defender er met geen mogelijkheid meer kon rijden. We gaven ons gewonnen, het pad heeft het Landreiziger-predicaat “wandelpad” gekregen. Deze keer hoefden we gelukkig niet helemaal terug en konden een shortcut naar Landete nemen. Inderdaad, al de hele ochtend plezier aan het maken en hemelsbreed nauwelijks enige kilometer gemaakt. Wij doen het er voor!

Tot aan het dorpje Vallanca hebben we een mooie mix van onverharde en verharde wegen gereden tot we tot de conclusie kwamen dat we eigenlijk ook wel wat kilometers moeten maken. Je zou het bijna vergeten hier in het grensgebied van València en Aragón.
Liz wist een shortcut -waarmee we achteraf bezien een krappe 750 meter konden besparen- en al snel stond ik op de welbekende karakteristieke wijze naar beneden te kijken waar de weg liep. Een rotspaadje met slechts drie haarspeldjes, in lage gearing met soms twee banden op de zorgvuldig gestapelde rotsblokken-rand van het pad. Het knarsende geluid van de blokken zal ik niet snel vergeten. Achteraf bezien? Man, wat was dat gaaf. En we kunnen het ook achteraf bezien want Liz had uiteraard ernstige behoefte buiten de auto te gaan staan filmen.
Afijn, we waren aangekomen op de N-420 en hebben de cruise control pas bij Zaragoza weer uit gezet. Het is ons onderweg wel heel duidelijk geworden dat we morgen verder op ontdekking gaan in de provincie Aragón voordat we verder noord trekken. Het weer verderop is sowieso niet om over naar huis te schrijven en hoewel het hier de hele dag best erg hard gewaaid heeft is het wel droog. En had ik al gemeld dat Aragón een provincie is met geweldige greenlane mogelijkheden? Zet het vooral in jullie to-do lijstje, het is echt een aanrader…